پیش از توسعه تبرید مصنوعی، انسان ها شناخته اند که از یخ و برف طبیعی برای حفظ شرایط دمای پایین در تجهیزات ساده، به عبارتی برای استفاده از منابع سرد طبیعی استفاده می کنند. در چین از یخ طبیعی برای حفظ غذا در حدود ۳۰ سال پیش استفاده شده است و کتاب ترانه ها در قرن هفتم پیش از میلاد حاوی آیاتی در مورد جمع آوری، ذخیره سازی، و یخچال غذا با یخ طبیعی است. تا دوران مدرن، مردم هنوز از منابع سرد طبیعی مانند یخ، برف و آب های زیرزمینی استفاده می کنند. دستگاه یخچالی سرد شده با یخ طبیعی یا یخ مصنوعی تنها می تواند به دمای پایین محدودی برسد و شرایط فنی و بهداشتی ضعیف است و پاسخگویی به الزامات مختلف را دشوار می کند. تجهیزات یخچالی مدرن از یخچال ها برای خنک کردن استفاده می کنند.
در سال ۱۸۳۴ جی پرکینز از ایالات متحده با موفقیت یک یخچال تحت عمل انسان تولید کرد که می توانست به طور مداوم با اتر به عنوان رسانه کاری کار کند. در سال ۱۸۴۴ جی گوری در ایالات متحده آمریکا یک یخچال با استفاده از هوا به عنوان رسانه کاری تولید کرد که برای ساخت یخ و هوای خنک در بیمارستان ها مورد استفاده قرار می گرفت. دی بل و سی فون لینده از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴ به ترتیب کمپرسورهای آمونیاک را در آمریکا و آلمان اختراع کردند و یخچال های فشرده سازی بخار آمونیاک ساختند که خاستگاه یخچال های فشرده سازی مدرن بود. در دهه ۱۸۵۰ برادران کاره در فرانسه به طور متوالی یخچال های جذب و یخچال های جذب آمونیاک را با استفاده از اسید و آب فلوریک به عنوان مایعات کاری توسعه دادند. در سال ۱۹۱۰ یخچال جت بخار ظاهر شد. یخچال فرون در سال ۱۹۳۰ ظاهر شد که توسعه سریع یخچال های فشرده سازی را ترویج می کرد. در سال ۱۹۴۵ ایالات متحده با موفقیت یک یخچال جذب بروماید نقره ای را توسعه داد.